Boer, let op uw ganzen!

12/01/2017 | Fiscaal | Michel Maus
2017 wordt weer een fiscaal jaar waarbij het bang afwachten wordt voor de beleggers. Bezwijkt de regering Michel onder de druk van het linkse middenveld en van coalitiepartner CD&V en wordt er verder gegaan in de richting van het belasten van vermogen of niet? Komt er nu effectief een meerwaardebelasting op aandelen, zullen de effectieve huurinkomsten worden belast in plaats van het kadastraal inkomen of nog erger komt er werkelijk een vermogens(winst)belasting? Dit zijn allemaal vragen waar er in het komende jaar politieke beslissingen op kunnen worden verwacht.
Maar wat ondertussen wel zeker is, is dat 2017 het jaar wordt waarbij de belegger zal moeten leren douchen zonder douchegordijn. In 2017 treedt immers het systeem van de automatische uitwisseling van bankgegevens in werking op basis van de Common Reporting Standard die door de OESO werd ontwikkeld. Landen die zich bij de Common Reporting Standard hebben aangesloten verplichten zich ertoe ten aanzien van de landen met wie zij een akkoord hebben, om jaarlijks automatisch de bankgegevens van buitenlandse rekeninghouders door te geven. Het gaat hier om de identiteit van buitenlandse rekeninghouders, de buitenlandse rekeningen en levensverzekeringen, het saldo van de rekening en de details over de ontvangen intresten en dividenden. Ondertussen hebben een 100-tal landen zich geëngageerd om de verplichtingen van de Common Reporting Standard na te leven. België zal dit jaar reeds van 51 landen bankgegevens ontvangen. Het gaat hier naast de lidstaten van de Europese Unie ook om bijvoorbeeld Andorra, Guernsey, Jersey, Liechtenstein, Monaco en Zwitserland. Omgekeerd moet België reeds aan 46 landen bankgegevens meedelen.
 
Het spreekt voor zich dat de inwerkingtreding van de Common Reporting Standard voor een ware fiscale revolutie zal zorgen en het definitieve einde betekent van het fiscaal bankgeheim. En raar maar waar, deze afbreuk van uw fiscale en financiële privacy hebt u eigenlijk te danken aan terreur. Het is eigenlijk onder druk van de Verenigde Staten dat de Common Reporting Standard er is gekomen. In de strijd tegen het terrorisme wilden de Amerikanen ook de geldstromen van terroristische organisaties in kaart brengen en blokkeren en dit werd bemoeilijkt door het bankgeheim van de klassieke fiscale paradijzen. Om hierin een doorbraak te forceren werd onder impuls van de Verenigde Staten binnen de schoot van de OESO een actieplan ontwikkeld met als doel de afschaffing van het bankgeheim. Mede dankzij de financiële economische crisis werd er vrij vlug een internationale coalitie gevonden om dit plan te ondersteunen. Dit heeft in 2009 geleid tot de publicatie van een zwarte en grijze lijst van belastingparadijzen, dwz van landen die niet bereid waren mee te werken aan internationale fiscale transparantie. In de nasleep van dit stigmatiserend initiatief werd vervolgens de Common Reporting Standard ontwikkeld.
 
Tot op zekere hoogte is de internationale uitwisseling van bankgegevens een goede zaak. Het is een open deur intrappen wanneer ik u zeg dat in heel wat gevallen buitenlandse bankrekeningen en beleggingsportefeuilles werden gebruikt om vermogen en inkomsten uit vermogen aan het zicht van de fiscus te onttrekken. Met het creëren van fiscale transparantie zal dit uiteraard niet meer mogelijk zijn, en dat komt uiteraard ten goede aan de fiscale rechtvaardigheid.   
 
Anderzijds is er echter ook een grote MAAR aan het verhaal van de Common Reporting Standard en de internationale fiscale transparantie gekoppeld. Het is voor de goede fiscale verstaander nu reeds duidelijk dat wat zichtbaar is, tastbaar wordt en wat tastbaar is, ook belastbaar wordt… En het is duidelijk dat de regering Michel daar nu reeds op is aan het anticiperen. De speculatiebelasting mag dan misschien reeds zijn afgeschaft, de discussie over de meerwaardebelasting op aandelen is nog volop aan de gang en de belastingdruk op binnen- en buitenlands vermogen is reeds gestaag aan het verhogen. Nadat de regering in 2015 reeds de Kaaimantaks had ingevoerd, werd met ingang van 1 januari de roerende voorheffing opnieuw verhoogd naar 30% en moet er voortaan ook beurstaks worden betaald door belastingplichtigen die via een buitenlandse makelaar effecten kopen of verkopen. De maximumbedragen voor de beurstaks werden bovendien ook verdubbeld zodat ook via deze weg een stijging van de belastingdruk wordt doorgevoerd.
 
De vrije doorstroming van bankgegevens zorgt dan ook voor bijzondere fiscale opportuniteiten voor de huidige regering en dit leidt tot een stijgende belastingdruk op vermogen. Dit zou dan nog in zekere zin aanvaardbaar kunnen zijn, mocht deze stijgende belastingdruk op vermogen worden gebruikt als  pasmunt voor het verder verlagen van de belastingdruk op arbeid of voor de verlaging van de vennootschapsbelasting, maar dit is jammer genoeg vooralsnog niet aan de orde. Het verdwijnen van het fiscaal bankgeheim mag dan misschien wel nuttig zijn in de strijd tegen het terrorisme, ondertussen is het duidelijk dat we voor onze veiligheid ook een fiscale prijs zullen moeten betalen. Bij deze bent u gewaarschuwd.
 

Zie ook Trends