De belastingdruk is in ons land te hoog, ook voor zeer vermogenden

25/10/2016 | Fiscaal | Michel Maus
Je t'aime, moi non plus
Groot nieuws afgelopen week in vermogend België toen bekend raakte dat ABInbev-telg Alexandre Van Damme Brussel voor Genève had geruild. Er hebben natuurlijk al een paar illustere voorgangers van Alexandre Van Damme het Belgische fijn stof verruild voor de gezonde Zwitserse berglucht. Het gaat hier onder meer om Guy Ullens de Schooten van Weight Watchers, Luc Verelst van Bouwbedrijf Verelst, Fanny Rodwell de weduwe van de Kuifje-bedenker Hergé en eerder ook Club Brugge voorzitter Bart Verhaeghe. En het is een open deur intrappen dat de fiscaliteit hiervoor de belangrijkste oorzaak is. In Zwitserland kan men zich immers op forfaitaire basis laten belasten. Dan wordt men niet langer belast op zijn inkomen, maar wel op zijn uitgaven meer bepaald op zeven keer de huurwaarde van zijn huis, met een minimum van 400.000 Zwitserse frank.
 
En het ligt voor de hand dat ook voor Alexandre Van Damme fiscale motieven hem ertoe hebben bewogen om zijn teerbeminde vaderland de rug toe te keren. Wie zoals Alexandre Van Damme al zijn aandelenparticipaties heeft ondergebracht in Luxemburgse holdings heeft meestal geen hoge pet op van de Belgische fiscaliteit en in het verlengde daarvan van de Belgische maatschappij in zijn geheel. Zijn beslissing om te emigreren getuigt ronduit van maatschappelijk misprijzen.
 
Het maatschappelijk respect voor succesvolle ondernemers, is duidelijk niet wederzijds. Nochtans zouden zij meer dan wie ook moeten beseffen dat het succes van hun bedrijf mede te danken is aan maatschappelijke inspanningen, bijvoorbeeld door het onderwijssysteem dat goed opgeleide werkkrachten aflevert. Het ontvluchten van fiscale verantwoordelijkheid zorgt er uiteraard ook voor dat de financiering van de maatschappelijke inspanningen onder druk komen te staan. Maar we moeten ons natuurlijk ook geen al te naïeve illusies maken over het morele belang van de maatschappij. Het was immers Oscar Wilde die reeds zeer treffend liet noteren: “Society only exists as a mental concept. In the real world there are only individuals”.
 
We moeten dan ook niet hopen op enig fiscaal chauvinisme van de meest vermogende burgers in ons land. Maar wat kunnen we dan wel doen? Wel om te beginnen kan worden nagegaan of zij de fiscale spelregels wel volgen. Verhuizen naar Zwitserland, betekent effectief verhuizen naar Zwitserland. Het puur veranderen van domicilie is daarbij onvoldoende. En hier kan Alexandre Van Damme al lelijk in de problemen komen. Wie officieel woont in Zwitserland, maar werkt in België en hier zijn vrije tijd doorbrengt op RSC Anderlecht zal toch een en ander ten overstaan van de fiscus moeten verantwoorden. Bijvoorbeeld dat hij dagelijks effectief met zijn privé-vliegtuig van Genève naar Brussel is gevlogen en is teruggekeerd. Maar ook deze discussies over het fiscaal domicilie zijn niet meer dan achterhoedegevechten.
 
Het is voor de politieke overheid veel belangrijker om ervoor te zorgen dat de rijksten der Belgen hun vaderland niet de rug toekeren. Dit kan in de eerste plaats door ervoor te zorgen dat er een rechtvaardige fiscaliteit komt en die rechtvaardigheid moet er ook voor de rijken zijn. Wat deze categorie van de belastingplichtigen betreft is het belangrijk dat er fiscale stabiliteit en fiscale redelijkheid is. En laat ons land nu net niet uitblinken in deze subdivisies van de fiscaliteit. Zeker voor de vermogensgerelateerde fiscaliteit is de politieke wispelturigheid alomtegenwoordig. De roerende voorheffing bijvoorbeeld is in ons land vijf keer verhoogd op 5 jaar tijd van 15 naar 21, 25, 27 en nu 30%. En ook wat de fiscale redelijkheid betreft is het armoe troef. De belastingdruk is in ons land gewoon te hoog, ook voor zeer vermogenden. Maar zij hebben het voordeel dat ze effectief kunnen gaan lopen, wat de middenklasse niet kan. Met een meerwaardebelasting op aandelen à la CD&V van 30% ga je dan ook niet de rijken, maar enkel de armen onder de rijken belasten.
 
Net zoals de meest vermogenden in ons land moeten beseffen dat een faire fiscale bijdrage echt wel normaal is, moet ook de overheid beseffen dat het opdrijven van de belastingdruk tot absurde hoogtes contraproductief werkt. Saneren in de overheidsuitgaven en zorgen voor een zo breed mogelijke belastbare basis aan zo laag mogelijke tarieven is hier de boodschap. Gruss Gott.
 

Zie ook De Morgen