Fiscale trekvogels keren terug naar Belgiƫ. En waarom niet?

16/10/2015 | Fiscaal | Michel Maus
Ondernemer Bart Verhaeghe is een van de eersten van een grote zwerm fiscale trekvogels die naar ons land zullen terugkeren.
Eerder deze week raakte bekend dat Club Brugge-voorzitter en ondernemer Bart Verhaeghe van plan is zijn Luxemburgse holdingvennootschap te verhuizen naar België (De Tijd, 14 oktober). Enkele jaren geleden keerde hij ook al persoonlijk met zijn fiscale huishouden vanuit Zwitserland naar België terug.

Is Bart Verhaeghe nu een soort fiscale filantroop geworden? En is het niet toch wat vreemd dat een succesvolle ondernemer die België zowel op persoonlijk vlak als met zijn onderneming fiscaal de rug heeft toegekeerd enkele jaren later als een verloren zoon naar de fiscale heimat terugkeert?

Op het eerste gezicht is dat inderdaad een vreemde demarche, maar dat betekent niet dat we nu aan Bart Verhaeghe de trofee van fiscaal patriottisme moeten toekennen. Integendeel, de doorwinterde ondernemer in Bart Verhaeghe anticipeert met zijn fiscale migratie louter op een aantal ontwikkelingen in de wondere wereld van de internationale fiscaliteit.
 
De zogeheten aftrek voor definitief belaste inkomsten stelt dividenden in holdingvennootschappen in ons land voor 95 procent vrij. Dat herleidt de globale belastingdruk tot het homeopathische niveau van 1,69 procent.
 
Wie de fiscaliteit een beetje volgt, beseft zeer goed dat zowel de EU als de OESO belangrijke stappen zetten om te komen tot een brave new tax world. De toenemende eis voor meer fiscale transparantie - met de uitwisseling van bankgegevens en fiscale rulings tot gevolg - heeft, samen met de politieke akkoorden om te strijden tegen ongeoorloofde winstverschuivingen tussen verbonden ondernemingen, ondertussen een ware schokgolf in het fiscale landschap veroorzaakt. Dat impliceert dat heel wat fiscale usual suspects veel van hun glans als fiscale oase aan het verliezen zijn.
 
Staatssubsidie
Specifiek wat Luxemburg betreft, heeft de Europese Commissie ervoor gezorgd dat het gunstige belastingregime van de zogenaamde ‘Luxemburgse holding 1929’ werd opgeheven met ingang van 2011. Met dat belastingregime was er geen vennootschapsbelasting en vermogensbelasting verschuldigd. Er moest evenmin een bronheffing worden ingehouden op de dividenden uitgekeerd door de holding. Het systeem werd door Europa beschouwd als een verkapte staatssubsidie en moest aldus verdwijnen.

Sindsdien hebben heel wat aandeelhouders hun holding omgevormd tot een société de gestion de patrimoine familial (SPF). De SPF betaalt net zoals de Holding 1929 geen vennootschapsbelasting, maar is wel onderworpen aan een taxe d’abonnement van 0,25 procent op de participatie. Deze belasting kan echter maximaal 125.000 euro op jaarbasis bedragen.

Voorts is er geen belasting op dividenden en worden ook de meerwaarden bij een eventuele verkoop van een participatie van de SPF niet belast.
Een perfect alternatief dus, ware het niet dat de Belgische regering ondertussen heeft beslist dat de SPF een vennootschapsvorm is die in België onder de Kaaimantaks valt. Daardoor zullen de Belgische aandeelhouders van de SPF rechtstreeks in België op de winst van de SPF worden belast. Een streep door de rekening dus.
 
LuxLeaks
Daarnaast mogen we ook het belang van LuxLeaks niet onderschatten. Sinds bekend raakte dat Luxemburg op grote schaal en vrij laconiek fiscale rulings toekende aan heel wat bedrijven en rijke particulieren, is ook Europa wakker geschoten. Het gevolg is dat de Europese Commissie opnieuw een onderzoek is begonnen naar verboden staatssteun en dat de EU-Lidstaten ondertussen een akkoord hebben gesloten om de fiscale ‘sweetheart-deals’ met elkaar uit te wisselen.

Laat ons tot slot ook niet vergeten dat Luxemburg zijn volle steun heeft verleend aan alle internationale akkoorden rond de uitwisseling van bankgegevens en dat het vanaf 2017 ook bancaire informatie met andere landen gaat uitwisselen.
 
Halve revolutie
Een mens zou dus voor minder zijn fiscale valiezen pakken. Maar terugkeren naar België? Ja, waarom niet. Ons land is immers ook fiscaal bijzonder gunstig voor holdingstructuren. Door de zogeheten aftrek voor definitief belaste inkomsten worden dividenden in holdingvennootschappen in ons land voor 95 procent vrijgesteld. Dat herleidt de globale belasting- druk tot het homeopathische niveau van 1,69 procent. Bovendien zijn ook de meerwaarden die een holdingvennootschap realiseert op haar participaties in principe belastingvrij, tenzij de aandelen worden verkocht binnen het jaar na de aankoop.

Dus ja, waarom zou men niet terugkeren? Met deze halve revolutie in het achterhoofd is het eigenlijk vrij duidelijk dat Bart Verhaeghe een van de eersten is van een grote zwerm fiscale trekvogels die naar ons land zullen terugkeren. En we gaan die met open armen ontvangen.

Fiscale trekvogels