Tegen de belastingregering, aux armes citoyens

28/09/2012 | Michel Maus
Wat is dat toch de laatste tijd met onze fiscaliteit. Akkoord het fiscale thema verdwijnt nooit echt van de agenda, maar nu is het voor fiscalisten echt wel smullen geblazen. Discussies over het ontstaan van de fiscale politiestaat, de naturalisatie van Bernard - pas d’impôts - Arnault, de nieuwe fiscale faciliteitengemeente Ukkel, de Rubik deal met Zwitserland en het belasten van meerwaarden op aandelen, het houdt maar niet op. Fiscaliteit is hot, zo veel is zeker. Bovendien valt op dat de fiscale discussies zich niet beperken tot ons eigen kleine landje. Ook in het buitenland is het momenteel volop fiscale koekenbak. De fiscale vluchtelingenstroom in Frankrijk en de belastingaangifte van Mitt Romney, die op een reisbrochure voor de Bahama’s lijkt, beheersen ook nog steeds de buitenlandse headlines.
Het probleem dat zich echter stelt is dat de fiscale discussies momenteel in de loopgraven worden uitgevochten en er niet echt constructief wordt nagedacht over onze fiscale toekomst. Dat is doodzonde. Politici die dreigen de regering te verlaten als men nog maar durft een fiscaal thema aan te raken, tja dat leidt tot fiscaal rustige vastheid en daar is de economie niet echt mee gebaat. En ook de ondernemers laten zich niet onbetuigd. Sinds Luc Betrand, de CEO van Ackermans & van Haaren op de barricaden is gesprongen en de regeringsleden voor Marxisten is beginnen uitschelden is het hek helemaal van de dam. Ondernemers overal te velde spuien sindsdien bakken kritiek op het beleid van de “belastingsregering” Di Rupo. Pieter Timmersmans,  Jef Colruyt, Wouter Torfs, Joris Ide, Pieterjan Bouten, en met hen vele anderen, het lijken wel fiscale Dolle Mina’s. Ook dat helpt de discussie niet echt vooruit.
Bevat de regering Di Rupo nu plotseling allemaal Marxisten omdat zij de meerwaardebelasting op aandelen op de politieke agenda willen plaatsen? Als dat het enige criterium is, dan was ook Ronald Reagan een Marxist. Het was immers onder zijn impuls dat de Amerikaanse regering in 1986 een meerwaardetaks op aandelen van 28% heeft ingevoerd in de historische Tax Reform Act. De budgettaire ruimte die daardoor werd vrijgemaakt werd trouwens gebruikt om het toptarief in de Inkomstenbelastingen van 50% naar 28% te doen zakken… Is anderzijds Luc Betrand een kapitalistische  fiscale profiteur omdat de holding Ackermans & van Haaren door verschillende fiscale mazen in het net nauwelijks belasting betaalt?  Als dat zo is, dan is ook Rudy De leeuw een kapitalistische fiscale profiteur omdat hij via zijn vennootschap mee “profiteert” van de thans ook fel gecontesteerde notionele interestaftrek.
Elio Di Rupo heeft gelijk als hij stelt dat een discussie in karikaturen het budgettair probleem niet gaat oplossen. Het is inderdaad hoog tijd dat het fiscaal loopgravengevecht wordt beëindigd en dat alle partijen naar constructieve oplossingen gaan zoeken. Ondernemend België moet beseffen dat een crisis niet kan worden opgelost zonder eieren te breken. Een besparing van 13 miljard Euro is geen fait divers. Er zijn inderdaad tal van fiscale maatregelen genomen en de belastingdruk zal hierdoor stijgen, maar ik vrees dat we op dat vlak nog niet aan het eind van de tunnel zijn.
 
Er zijn nog tal van fiscale heilige huisjes die onder handen moeten worden genomen. Politici gaan echt eens hun pampers moeten uitdoen en de politieke moed hebben om naar een globale fiscale hervorming te gaan. Wij hebben daarin niet veel keus aangezien de Europese Commissie België op de hielen zit. De problematiek van de absurde belastingdruk op arbeid is gekend, alsook de problematiek van de kadastrale inkomens die niet meer zijn herzien sinds 1975.  Maar ook de discussie over de vermogensfiscaliteit is stilaan onoverkomelijk. Of hoe lang denkt u nog dat het zal duren vooraleer Frankrijk en Nederland ons land diplomatiek zullen chargeren omdat het een fiscale refuge is geworden voor Franse en Nederlandse fiscale asielzoekers?
 
Anderzijds moet de regering ook beseffen dat het veralgemenen van fraudemaatregelen leidt tot het fiscaal demoniseren van de volledige ondernemerswereld. Maatregelen zoals de anti-misbuikbepaling en de superboetes van 309% voor geheime commissielonen, zijn op zich wel waardevol, op voorwaarde dat ze oordeelkundig worden toegepast door de fiscale administratie. Hiervoor zijn richtlijnen nodig en die zijn er momenteel niet waardoor de ondernemers momenteel, in volle jachtseizoen, net hetzelfde gevoel hebben als de everzwijnen en de fazanten in de Ardennen. Het is precies dit gemis aan duidelijk dat ongelofelijk veel kwaad bloed zet in de ondernemerswereld.
 
Beide kanten van de loopgraven moeten dan ook dringend tot redelijkheid komen en samen naar oplossingen zoeken. Het is ondertussen 25 jaar geleden dat de Koninklijke Commissie tot Harmonisering en Vereenvoudiging van de Fiscaliteit voor het laatste eens grondig heeft nagedacht over onze fiscaliteit. Het is hoog tijd om deze oefening eens opnieuw te doen.