Pertinente vragen, zonder zagen.

03/03/2013 | Michel Maus
De afgelopen weken blijven onthullingen over de deal tussen Belfius en het ACW en de fiscale fratsen van het ACW blijven elkaar in snel tempo opvolgen. Eerst was er de heisa over de fameuze winstbewijzen die het ACW had gekregen voor het aanbrengen van klanten bij Belfius. Vervolgens kwam aan het licht dat ACW een eeuwigdurende lening van 70 miljoen euro had toegestaan aan Belfius waarop een intrestvoet van 7,75% dient te worden betaald en vorige week werd dan weer bekend gemaakt dat Belfius gedurende een bedrag van 40 miljoen euro aan het ACW betaalt om de reputatie en het imago van de bank niet te schaden. Tussendoor bleek dan ook nog eens dat het ACW met haar fiscaal vehikel de CVBA Sociaal Engagement vrij goed gepokt en gemazeld is in het niet betalen van belasting.
De verdere escalatie van het dossier leidde vorige week tot een hoorzitting in het parlement met onder meer Jos Clijsters de CEO van Belfius en zijn evenknie Patrick Develtere van het ACW. Wie had gehoopt dat deze hoorzitting duidelijkheid zou brengen over de impact van de deal tussen Belfius en het ACW kwam uiteraard bedrogen uit. Beide heren beperkten zich in hun antwoorden in hoofdzaak tot het onderstrepen dat ze niet in de fout zijn gegaan. Jos Clijsters presteerde het zelfs om te verklaren dat de deal met het ACW een gewone commerciële deal is, alsook dat de deal eigenlijk een goede zaak is voor de Belgische belastingbetaler. De parlementsleden slaagden er niet verder in om volledige antwoorden te krijgen over de deal tussen Belfius en het ACW, zelfs al is de overheid voor het volle pond eigenaar van de bank.
 
Wat ondertussen in het ganse Belfius/ACW-dossier opvalt is het onbegrip over het onbegrip bij de protagonisten in dit verhaal. Dit weekend bijvoorbeeld liet Miet Smet in het Radio 1 Programma Peeters & Partners optekenen dat het ACW-dossier niet meer is dan een schandalige politieke aanval van het N-VA op een organisatie die zo veel goede dingen heeft gedaan. En ook Minister Van Ackere verklaarde zondag in de Zevende Dag dat het dossier rond ACW en Belfius bewust foutief wordt voorgesteld.
 
Dit is natuurlijk bedenkelijk. Dit dossier louter afdoen als een politiek N-VA maneuver is niet correct. Blijkbaar willen de protagonisten in dit verhaal maar niet beseffen dat het de belastingbetaler is geweest die Dexia is komen redden en dat die zich terecht vragen stelt over de afhandeling van dit dossier. En er blijven nog heel wat pertinente vragen onbeantwoord.
 
Het verhaal van de winstbewijzen die werden toegekend voor het aanbrengen van cliënteel is en blijft vrij obscuur. Ivan Van de Cloot liet in dit verband al terecht opmerken dat nog altijd niet werd aangetoond of het ACW wel terecht winstbewijzen heeft verkregen. Daarvoor moet het ACW inderdaad aantonen dat de Belfius-klanten voor wie ze geld vraagt, ook lid zijn van de organisatie en de vraag is of dit wel zo is. Ook de manier waarop de winstbewijzen werden gewaardeerd werd nog altijd niet uitgeklaard en blijft een open vraag.
 
Daarnaast doet ook de vergoeding van 40 miljoen euro die Belfius aan het ACW betaalt voor het niet schenden van haar reputatie vragen rijzen. In tegenstelling tot hetgeen werd beweerd, is dit geen klassieke clausule in grote contracten. Wat klassiek is, is een clausule waarbij wordt gesteld dat een schadevergoeding moet worden betaald als een van de contracterende partijen een andere partij in diskrediet brengt. Het ACW krijgt echter al op voorhand een vergoeding voor het niet toebrengen van schade en dat is du jamais vu!
 
En uiteraard is ook het verhaal van de rentevoet op de eeuwigdurende Belfius-lening vrij schrijnend. Geert Noels legde op Twitter in dit verband de vinger op de wonde: “een maand geleden zie men dat een rentevoet van 6,25% marktconform was, vandaag is dat plots 7,75%.” Ook dat is vrij bedenkelijk en wordt door de CEO van Belfius afgedaan als een fait divers, niet beseffende dat we hier eigenlijk ook te maken hebben met een transfer van overheidsgeld naar het ACW.
 
Iedereen zal het erover eens zijn dat het middenveld van het ACW heel wat sociale verdiensten heeft, maar dat mag geen excuus zijn voor een minsplaatse vorm van parasitisme waarbij enerzijds middelen worden onttrokken aan een overheidsbank en anderzijds op aanzienlijke schaal belastingen worden ontweken. Dit is het verschil tussen het groepsegoïsme van een zuil en een globale maatschappelijke solidariteit. Nu de publieke verontwaardiging over dit dossier met de dag toeneemt, stelt zich de vraag waarom de overheid als hoofdaandeelhouder van Belfius dit allemaal laat begaan. En dat is allicht de grote waarom-vraag in dit verhaal.