Het fiscaal pleidooi van Di Rupo

01/10/2013 | Fiscaal | Michel Maus
Politicoloog Carl Devos van de UGent kreeg het gisteren opnieuw voor elkaar een toppoliticus te strikken voor het geven van een gastcollege, met name premier Elio Di Rupo. In een onderhoudende speech verdedigde de premier het hoge belastingniveau in ons land. 'Belastingen zorgen voor onze welvaart' en 'Landen met een hoge belasting, hebben ook een hogere welvaart', stelde de premier. Met een grafiek illustreerde hij verder dat landen met lage belastingen ook minder welvaart kennen en omgekeerd.
Het fiscaal pleidooi van Di Rupo is natuurlijk niet nieuw. Reeds in 1904 stuurde de Amerikaanse jurist Oliver Wendell Holmes, lid van het Amerikaanse Supreme Court, de volgende fantastische oneliner de wereld in: "taxes are the prize we pay for a civilized society". Sindsdien zijn politici er als de kippen bij om belastingverhogingen en de stijgende belastingdruk te verdedigen met de wetenschap dat dit nu eenmaal eigen is aan de graad van de beschaving. 
 
En voor een stuk is deze stelling natuurlijk ook wel correct, ook voor ons land. We hebben in ons land gekozen voor een verzorgingsmodel en de financiering hiervan kost nu eenmaal handenvol (belasting)geld. Dit zorgt natuurlijk voor een ontzettend hoge belastingdruk, maar we krijgen daar wel iets voor terug o.a. op het gebied van gezondheidszorg, onderwijs etc. Dat kan niemand ontkennen. De vraag is alleen hoe ver deze belastingdruk nog kan stijgen. We kunnen toch enkel maar vaststellen dat de belastingdruk in België volgens de laatste ramingen in 2013 zal opklimmen tot maar liefst 45,6% van het Bruto Binnenlands Product, waarmee we na Denemarken de nummer 2 van de EU worden inzake belastingdruk. En deze druk is te hoog, punt uit. Vandaar de dringende noodzaak om op zoek te gaan naar structurele overheidsbesparingen. Misschien moet premier Di Rupo dan ook eens worden gewezen op een andere fameuze quote van  Oliver Wendell Holmes: “State interference is an evil, where it cannot be shown tob e a good.”
 
Daarenboven kan ook niet worden ontkend dat belastingen misschien wel de prijs zijn voor een geciviliseerde samenleving maar dat bepaalde onder ons dan blijkbaar toch meer geciviliseerd zijn dan anderen. Gelukkig heeft de premier dit blijkbaar ook door want hij pleitte eens te meer voor een verschuiving van de belastingdruk op arbeid naar ecofiscaliteit. Dat is op zich een waardevolle gedachte, maar natuurlijk lang niet toereikend. Indien de regering echt werk wil maken van een wijziging in de belastingmentaliteit, dan moet zij ook werk maken van een evenwichtige belastingdruk. En dat betekent snoeien in de verworvenheden van de lobbyfiscaliteit. Dat de belastingdruk op arbeid naar omlaag moet is al sinds jaar en dag gekend en de logica zelve. De vraag is dan ook waarom daar nog niets aan is gedaan. De reden is eenvoudig, lasten verlagen op arbeid betekent compenseren met lasten verhogen op andere zaken. En dat is niet evident voor onze politici die blijkbaar de moed niet hebben om te raken aan de belasting op consumptie, vermogen en ecologie, zoals Europa ons heeft voorgesteld.